Publiczne Przedszkole nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi im. Cz. Janczarskiego w Kluczborku


Jesteśmy przedszkolem z tradycją sięgającą ponad pół wieku. Szanujemy dorobek minionych pokoleń. Korzystając z doświadczeń stale się rozwijamy tworząc wizję naszej placówki. W przyszłość wkraczamy z postępem dostosowując się do potrzeb dziecka - Przedszkolaka XXI wieku. Panuje u nas wyjątkowo rodzinna atmosfera, którą tworzą wspaniali pracownicy i jeszcze wspanialsi wychowankowie.

Get Adobe Flash player

Każdy nowy rok szkolny niesie ze sobą stare i nowe problemy. Jednym z nich jest lęk związany z nauką. Dotyczy to szczególnie dzieci potrzebujących intensywnego wsparcia psychologiczno-pedagogicznego.
Dzieci uczęszczające na terapię pedagogiczną są w różnym wieku i z różnym stopniem nasilenia trudności. Różne są również ich warunki bytowe, odmienny jest status społeczny rodziców, tradycje, klimat w nich panujący, a także relacje z dzieckiem. Dzieci między sobą różnią się natomiast łatwością przyswajania informacji, kojarzeniem i zapamiętywaniem przekazywanych wiadomości, zdolnością koncentracji uwagi, tempem pracy, motywacją do niej, aktywnością i wytrwałością w działaniu.

Dziecko potrafi zauważyć, iż nie radzi sobie w grupie, jest słabsze w niektórych dziedzinach. Podczas prac kończy zadanie ostatnie, nie nadąża za grupą, ma problem z komunikacją. Dziecko doświadczając wielokrotnie niepowodzeń może cierpieć na długotrwałe stany wzmożonego napięcia psychicznego, czyli na stres. Może się on objawiać przez : nerwowość, drażliwość, bóle głowy, czerwienienie się lub blednięcie, niepokój ruchowy (częste poprawianie na sobie ubrania, drapanie się po głowie, twarzy, ciele), bóle brzucha, biegunki, częste oddawanie moczu, wybuchowość, konfliktowość, pocenie się dłoni, suchość w ustach, smutek, niepewność, obgryzanie paznokci, pragnienie samotności, kłótnie, bójki z rodzeństwem, trudności ze skoncentrowaniem uwagi, skłonnością do płaczu, uciekaniem w marzenia, jąkanie się lub zacinanie, gniecenie lub łamanie w rękach przedmiotów, szybkie, nerwowe mówienie, przyspieszony oddech, cichy i niepewny głos, koszmarne sny, kłopoty ze snem, ssanie kciuka. Dziecko bojąc się kolejnej porażki martwi się, iż zawiedzie nauczyciela, rodziców, kolegów. W dziecku narasta poczucie winy wynikające z przekonania, że nie sprostało oczekiwaniom dorosłych. Swój dramat często przeżywa samotnie. Nie potrafiąc nazwać swoich zmartwień reaguje bólem fizycznym. Zamiast słów: mamo znowu Cię zawiodłem, mówi -boli mnie brzuszek.

Dziecko nie chcąc odczuwać tych negatywnych emocji, stosuje swoiste strategie. Jedną z nich jest postawa bierna - dziecko nie zgłasza się do zadań, stara się być niewidoczne, nie odpowiada na pytanie. Przyczyną tego zachowania jest brak wiary we własne siły. Często nieodłącznym towarzyszem takiej postawy jest lęk.

Drugą strategią radzenia sobie z trudnościami jest postawa wymuszająca. Dziecko domaga się koncentracji nauczyciela lub rodzica wyłącznie na swojej osobie. Wymusza pomoc łzami, wybuchami złości, czy skargami na zły stan zdrowia. Demonstracja cierpienia ma na celu zawstydzenie otoczenia i wzbudzenie w nim poczucia winy. Celem jest oczywiście rezygnacja ze stawianych wymagań, bądź wyręczenie dziecka w danym ćwiczeniu.

Czasami dziecko przyjmuje postawę negatywną, tzn. dziecko takie odmawia uczestniczenia w zajęciach, często się obraża, jeśli coś mu się nie udaje. Wystarczy niewielka trudność, by rezygnowało z podejmowania prób jej przezwyciężenia, okazując przy tym niezadowolenie. Często twierdzi, iż zadania są głupie, ćwiczenia nie maja sensu.

Kolejnym sposobem na zrażenie wszystkich do mozolnych ćwiczeń jest przyjęcie postawy błazna, co może doprowadzić do dezorganizacji zajęć.

Czasami dziecko przyjmuje postawę buntowniczą. Wtedy nie ćwiczenia są głupie, ale ono uważa, iż "jest głupie". Postawa ta może także przybrać postać odmienną i dziecko wcieli się w rolę eksperta, opowiadając jakie ma trudności i jak się one mogą ujawniać. Sposobów radzenia sobie z trudnym zadaniem może być tyle ile dzieci. Każdy z nas ma przecież sprawdzone sposoby na unikniecie niewygodnego zadania.

Te postawy łączy jeden wspólny element - każde z tych dzieci może doznawać braku wiary we własne możliwości. Dziecko z niską samooceną z góry przewiduje niepowodzenie. Dlatego tak ważne jest wspieranie emocjonalne małego dziecka, tego z problemami małymi i dużymi. Ważne jest, aby nie oceniać dziecka nadmiernie surowo. Częste okazywanie niezadowolenia z postępów dziecka, brak pochwał, zarzucanie dziecka mozolnymi ćwiczeniami, zbyt wygórowane oczekiwania, nierealistyczny obraz dziecka, brak wiary w uzyskanie lepszych wyników prowadzą do obniżenia motywacji, zniechęcenia się do dalszej pracy, stopniowej rezygnacji, a nawet mogą przerodzić się w zaburzenia typu obsesyjno-kompulsyjnego. Oczywiście nie można popadać w drugą skrajność, jaką jest nadmierna nadopiekuńczość polegająca na przesadnym chronieniu pociechy przed przykrymi doznaniami lub wyręczaniu w obowiązkach.

Obie te postawy - surowa i nadopiekuńcza- prowadzą do braku wiary we własne siły, niskiej samooceny i przewidywania porażek i niechęć do dalszej pracy.

Dlatego oprócz obowiązkowych codziennych ćwiczeń, pozwólmy dziecku się pobawić, pośmiać głośno, zagrajmy z dzieckiem w jego ulubioną zabawę. Pokażmy mu, że kochamy go za to, jakie jest, a nie za to, co potrafi. Podczas ćwiczeń zróbmy z dzieckiem zadanie z którym sobie poradzi, aby mogło poznać słodki smak sukcesu, aby mogło w swoich własnych oczach podnieść swoje własne poczucie wartości. Pamiętajmy jednak, że zadanie nie może być zbyt łatwe, gdyż wtedy odniesie to odwrotny skutek do zamierzonego.

Pamiętajmy, że (wg. Nathanei Branden) poczucie własnej wartości to skłonność do doświadczenia siebie jako osoby kompetentnej w zakresie stawiania czoła wyzwaniom przynoszonym przez życie, a także zasługującej na szczęście.

CookiesAccept

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

1. Stosowane przez Administratora Cookies są bezpieczne dla Urządzenia Użytkownika. W szczególności tą drogą nie jest możliwe przedostanie się do Urządzeń Użytkowników wirusów lub innego niechcianego oprogramowania lub oprogramowania złośliwego. Cookies zazwyczaj zawierają nazwę domeny, z której pochodzą, czas przechowywania ich na Urządzeniu oraz przypisaną wartość.

2. Administrator wykorzystuje dwa typy plików cookies:
a. Cookies sesyjne: są przechowywane na Urządzeniu Użytkownika i pozostają tam do momentu zakończenia sesji danej przeglądarki. Zapisane informacje są wówczas trwale usuwane z pamięci Urządzenia. Mechanizm cookies sesyjnych nie pozwala na pobieranie jakichkolwiek danych osobowych ani żadnych informacji poufnych z Urządzenia Użytkownika.
b. Cookies trwałe: są przechowywane na Urządzeniu Użytkownika i pozostają tam do momentu ich skasowania.Zakończenie sesji danej przeglądarki lub wyłączenie Urządzenia nie powoduje ich usunięcia z Urządzenia Użytkownika. Mechanizm cookies trwałych nie pozwala na pobieranie jakichkolwiek danych osobowych ani żadnych informacji poufnych z Urządzenia Użytkownika.

3. Użytkownik ma możliwość ograniczenia lub wyłączenia dostępu plików cookies do swojego Urządzenia. W przypadku skorzystania z tej opcji korzystanie z witryny będzie możliwe, poza funkcjami, które ze swojej natury wymagają plików cookies.

 

Strona www.pp2.kluczbork.pl stosuje następujące "cookies":

Cookie nameDomainLife-time3rd party cookiePermanent cookieSession cookie
3baee6c773d5051a2d4717e7c4e0ec85 www.pp2.kluczbork.pl When browser closes    
3baee6c773d5051a2d4717e7c4e0ec85 www.pp2.kluczbork.pl When browser closes    
3baee6c773d5051a2d4717e7c4e0ec85 www.pp2.kluczbork.pl When browser closes